Zakelijke gegevens:

De titel van het boek is: Het Dolhuis

De auteur is: Boudewijn Buch

De eerste druk stamt uit Augustus 1987. Dit is de 2e druk en deze stamt ook uit Augustus 1987 Het boek telt 186 bladzijden.

De uitgever is: Uitgeverij De Arbeidspers, Singel 262, Amsterdam.

Het boek is gedrukt door Groenevelt, Landgraaf en de omslag is gemaakt door Nico Richter en Wim Mol.

Het genre is een psychologische roman en het is een autobiografisch boek, wat makkelijk geschreven is in proza.

Eerste reactie:

Ik heb dit boek in de derde klas gelezen. We moesten toen een boek lezen en daar kregen we een proefwerk over. Ik heb dit boek gekozen, omdat mijn moeder zei dat het wel een leuk boek was en omdat we verder niet zoveel Nederlandse literatuur in huis hebben. Het is ook niet een dik boek en gezien we maar weinig tijd hadden om te lezen, heb ik deze gekozen.

Ik vond het een slecht boek. Ik weet niet precies of dat komt door de stijl of het verhaal, maar ik had er geen plezier bij, toen ik het las. De flashbacks, bijna de hele tijd, begreep ik in het begin al helemaal niet, waardoor het lezen in eerste instantie al niet leuk was. Zelfs toen ik de flashbacks wel helemaal doorhad vond ik het nog niet leuk. Het is, denk ik, de combinatie schrijfstijl-verhaal die het hem doet.
Ik had waarschijnlijk ook te hoge verwachtingen bij het boek, ik dacht dat "Het Dolhuis" wel een goed boek zou zijn, mede doordat het door Boudewijn Buch is geschreven, maar dat viel vies tegen.

Verdieping:

Samenvatting:
De gebeurtenissen worden niet in chronologische volgorde verteld. In deze samenvatting is dat wel het geval: de volgorde komt daarom niet overeen met het boek.
De negenjarige Winkler Brockhaus is een normale jongen zonder zorgen. Hij heeft een goede band met zijn ouders en broers. Hij houdt veel van zijn vader, maar deze relatie is zeer eigenaardig.
Op een dag reist Winkler met mevrouw Sprong naar Brabant. Winklers moeder heeft gezegd dat hij naar een vakantiekolonie gaat. In werkelijkheid wordt hij opgenomen in Huize Kindervrede. Bij aankomst wordt hij opgevangen door zuster Makela, die hem 'patiëntje Brockhaus' noemt. Winkler protesteert tegen deze benaming en heeft daarmee zijn eerste oorvijg te pakken. Het verblijf in de inrichting wordt gekenmerkt door diverse lichamelijke en geestelijke straffen. De patiënten hebben een spreek- en leesverbod en ze moeten drie keer per dag in de kapel bidden. Winkler vindt dit onzin en hij verzet zich ook vaak tegen het strakke regime
Op een dag moet hij voor straf een dubbele corvee uitvoeren. Samen met Tommie moet hij aardappels schoonmaken en ontpitten. Tommie laat daarbij per ongeluk het mesje in de pan vallen hij wilde het weer pakken, maar hij valt in de pan met kokend water. Hij is dood. Zuster Makela geeft Winkler de schuld. Hij had zijn kameraadje beter in de gaten moeten houden. Voor straf moet Winkler zich van zuster Francisca in het washok uitkleden. Tot de volgende ochtend moet hij naakt in de houding blijven staan, terwijl er koud water op hem wordt gespoten. De jongens besluiten een club op te richten voor Tommie, die voor hen een soort geheime held is geworden. Winkler wordt voorzitter van de Heilige Tommie Club.
Het is winter. Winkler schrijft zijn vader een brief waarin hij zegt dat hij het niet leuk vindt in de inrichting en dat hij hoopt dat hij snel weer wordt opgehaald. De brief wordt verscheurd en moet worden herschreven. Slechte gedachten over het kinderhuis worden niet getolereerd. Gesprekken met de psychiaters leveren niets op. Op den duur beseft Winkler dat hij beter niks kan zeggen. De psychiaters vinden Winkler bedorven en verdenken hem van zelfbevlekking.
Enkele dagen na zijn laatste behandeluur mag Winkler weer naar huis. Winkler krijgt geld mee voor de trein, zodat hij de reis kan betalen. Op het treinstation verbaast...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.