Zakelijke gegevens:

Auteur: Büch, Boudewijn
Titel: Het Dolhuis
Uitgever: De Arbeiderspers
Plaats van uitgave: Amsterdam
Jaar van uitgave: 1994
Druk: vijftiende druk (15)
Aantal bladzijden: 186
Jaar van de eerste uitgave: 1987

Volgens Eldorado's manier: Het Dolhuis, De Arbeiderspers, Amsterdam, 1994-15, 186 blz.
(eerste druk 1987).

Genre: Roman.

Eerste reactie:

Keuze: ik heb al eerder een boek van Boudewijn Büch gelezen, nl. De hel. Zijn manier van schrijven vind ik heel prettig: niet alleen omdat het lekker doorleest, maar ook omdat ik bij hem altijd goed in het verhaal kan kruipen.
Dat het lekker doorleest, is voor mij belangrijk omdat ik niet zo'n ontzettende lezer ben en het over het algemeen vrij druk heb. Toch kan ik me inleven in de personages en het verhaal zelf, waardoor zijn boeken voor mijn lijst een perfecte combinatie vormen.

Inhoud: ik vind het echt een ontzettend goed boek. Ik heb Het dolhuis net uitgelezen en het heeft me tot het eind toe geboeid. Dat komt voornamelijk doordat hij de antwoorden op de vragen die opkomen bij de hoofdpersoon en overigens ook bij de lezer, tot het eind toe weet te bewaren.

Verdieping:

Samenvatting:
Winkler Brockhaus is een jongen van negen jaar oud die een zeer goede band heeft met zowel zijn ouders als zijn drie broers. Hij houdt vooral veel van zijn vader, maar deze relatie blijkt naarmate het verhaal vordert steeds eigenaardiger te zijn. Winkler's moeder verwijt haat man dan ook niet voor niets regelmatig dat hij verboden gevoelens koestert voor zijn zoon.
Dit blijkt onder andere uit het feit dat Winkler en zijn vader regelmatig met zijn tweeën gaan vissen op een bepaalde, speciale plek. De plek is speciaal voor Winkler. Op een dag, wanneer ze hun hobby weer uitoefenen bij de Zonnehoekbeek, drukt vader Brockhaus zijn ontklede zoon tegen zich aan. Plotseling schrikt hij echter en twijfelt of hij er wel goed aan doet een dergelijke relatie met zijn zoon te hebben. Winkler is zich echter van geen kwaad bewust: hij houdt van zijn vader en dit soort gebeurte-nissen zijn naar zijn idee de normaalste zaak van de wereld.
Een jaar later moet Winkler van zijn ouders naar Huize Kindervrede. Zijn moeder spreekt over een vakantiekolonie, maar eigenlijk is het gewoon een psychiatrische inrichting. Nog platter gezegd een gekkenhuis voor kinderen. Hij wordt weggebracht door mevrouw Sprong, die overigens ook bij de familie inwoont en wordt na zijn treinreis ontvangen door zuster Makela.
Meteen al als hij binnenkomt, krijgt hij de stempel van 'patiëntje Brockhaus' opgedrukt. Winkler protesteert direct en probeert duidelijk te maken dat hij zichzelf niet als gek beschouwt en dat dan ook absoluut niet is. Meteen krijgt hij een oorvijg van de zuster en vele van dit kenmerk van zijn verblijf in het huis zullen er nog volgen.
In Huize Kindervrede worden de kinderen onderworpen aan strenge regels waarvan het overtreden wordt bestraft met diverse fysieke en mentale straffen. De 'patiëntjes' mogen niet (met elkaar) spreken of lezen en worden geacht drie keer per dag een kerkdienst te volgen.
Als Winkler op een dag dubbele corvee moet volgen (hij krijgt het niet voor elkaar om zijn mond een keer te houden, omdat volgens hem alles wat hem gezegd wordt nogal onlogisch in elkaar steekt ), ontmoet hij Tommie. In de keuken moet Winkler samen met zijn lotgenootje aardappels ontpitten en schoonmaken. De aardappels moeten na deze rotklus in een grote pan met kokend water gegoten worden. Het aardappelschilmesje valt per ongeluk mee. De kok dwingt hem nu, ondanks het tegen-argument van Tommie dat het water kookt, het mesje terug te halen. Hierbij hangt hij net iets te ver over de rand, valt in het water van honderd graden en verbrand levend. Zuster Makela geeft Winkler hiervan de schuld (waarvan niet). Winkler legt aan de andere jongens uit wat er werkelijk is gebeurd en met een selecte groep verklaren ze Tommie heilig. Ze richten een bepaalde groep op en ze gebrui-ken een tekening die Tommie heeft gemaakt en Winkler stiekem heeft bewaard om hem te kunnen aanbidden.
Als Winkler een brief schrijft aan zijn vader om hem een beeld te laten schetsen van de situatie in het gekkenhuis, wordt hem dit verboden. Hij mag wel een brief schrijven, maar kan er echter alleen positieve dingen inzetten. Het gevolg is dat zijn ouders er niets van meekrijgen hoe vervelend het is in Huize Kindervrede.
Tijdens zijn verblijf, heeft hij een boel gesprekken met verschillende psychiaters. Deze leveren niks op, want iedere keer komen hij en zijn therapeut op hetzelfde uit en iedere keer verlopen de gesprekken via een vast patroon. Ze vragen wat er gebeurde als hij en zijn vader gingen vissen en alle dingen er omheen. Op een gegeven moment valt het kwartje en begrijpt Winkler dat het geen zin heeft eerlijk te zijn. Dus hij begint de psychiaters naar de mond te praten en hiermee bereikt hij een tegenovergesteld effect.
Enkele dagen na zijn laatste behandeluur mag hij naar huis (na vijf jaar vastgezeten te hebben). Hij moet voor het eerst alleen met de trein reizen en Winkler moet wennen aan de totaal andere wereld waarin hij verkeert na het verlaten van Huize Kindervrede. Hij verbaast zich over de vriendelijkheid van de mensen, maar ervaart dit wel als zeer prettig.
Als hij thuiskomt, blijkt dat de voorheen zo goede relatie met zijn vader nu helemaal over is. Het is zelfs zover gekomen dat zijn moeder hun twee niet in dezelfde ruimte wil hebben. Winkler moet daarom iedere keer alleen eten en houdt hier in zijn latere leven behoorlijk wat trauma's aan over.
In de jaren daarna heeft Winkler veel moeite met het opbouwen van relaties. Hij wordt depressief, doet een zelfmoordpoging en loopt ontzettend veel psychiaters, therapeuten en andere zielknijpers af. Uit-eindelijk blijkt niets te helpen.
Als hij een relatie heeft met Evelien, krijgt hij van haar het advies het gekkenhuis opnieuw te bezoeken en de confrontatie aan te gaan. Het is zijn bedoeling om het graf van Tommie te bezoeken, maar deze is er niet meer. Wat voorheen Huize Kindervrede was, is nu een bejaardentehuis geworden.
Als hij na afloop van een geografisch dispuut in de trein zit, neemt er een man naast hem plaats. De man kent Winkler, Winkler de man niet. Na zij naam te noemen (Joop van Barten) en enkele verdere uitleg, krijgt Winkler te horen dat de man in 'het dolhuis' heeft gewerkt. Het gesprek wat hierop volgt, loopt uit tot irritaties aan Winkler's kant. Enkele dagen later ontvangt hij...








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.