De Begingegevens :

Titel :
De schrijver van het boek is Boudewijn Buch. Het boek heeft geen ondertitel. In het jaar 1987 is het boek uitgegeven in Amsterdam door de uitgeverij “De Arbeidspers”.

Titelverklaring :
Het Dolhuis is de naam van het gekkenhuis waar Winkler tijdens zijn jeugd heeft gewoond. “Waarom moet Winkler eigenlijk naar het dolhuis?” De vader van Winkler denkt dat Winkler gek is, omdat hij altijd teveel nadenkt over allerlei dingen en omdat hij alles heel precies wil doen. Ook zou hij gek zijn omdat hij altijd zoveel vraagt en alles wil weten. De vader wil Winkler ook weg hebben omdat Winkler van hem houdt en de vader kan het niet verdragen als iemand van hem houdt. In het boek wordt hij daarom beschreven als een sadist.

Genre :
Je kan het boek indelen bij een avonturenroman, omdat Winkler thuis en in het gekkenhuis allemaal dingen meemaakt.

Omvang :
Het boek heeft de dikte van een normaal boek. Het is ongeveer 2 cm dik. Het boek heeft twee delen, maar de hoofdstukken zijn niet echt duidelijk aangegeven in het boek. Ik denk dat ze aangegeven zijn met een sterretje. Het boek bestaat uit 186 bladzijden.

Uiterlijk :
Als je het boek voor het eerst ziet dan denk je dat het over een school gaat, omdat er schoolbanken op de voorkant van het boek staan, maar als je het boek gaat lezen dan kom je erachter dat het om het gekkenhuis gaat. Een klaslokaal in het gekkenhuis zie je op de voorkant van het boek.

De auteur :
Boudewijn Büch is op 14 december 1948 geboren in Wassenaar. Hij is Nederlands publicist en heeft Duitse en Nederlandse letteren gestudeerd in Leiden.
Zijn vader komt niet uit Rusland maar gewoon uit Den Haag. Eigenlijk heet hij ook gewoon Buch, maar die umlaut heeft hij erbij verzonnen om er een Duits tintje aan te geven. Ook heeft zijn vader ooit in het verzet gezeten. De ouders van Boudewijn hadden zes kinderen en vormden een doorsnee gezin. Zijn ouders zijn in 1963 (Boudewijn beweert 1958) gescheiden. Dit was tegen de wil van zijn vader omdat deze streng katholiek was. Zijn vader overleed in 1975 aan een hartinfarct en had dus geen zelfmoord gepleegd, zoals werd gezegd. Het verhaal dat hij een zoon, Mickey, zou hebben, is helemaal verzonnen.
Boudewijns broer Patrick zegt in de Telegraaf van 9 december 1995: "Dat hele verhaal van die zoon Mickey is gelogen. Er is nooit een kind geboren! Thuis riep hij ook vaak dat hij een kind had en dan lachte mijn moeder zich dood”. Zijn verhalen zijn dus verzonnen. Broer Patrick zegt: "Kijk, ik heb er geen enkel bezwaar tegen dat iemand een fantastische roman schrijft die uit de grote duim komt. Daarmee worden boekenkasten gevuld, maar ik heb er last van dat hij in interviews met grote stelligheid beweert dat dit de waarheid is. Terwijl het helemaal niet zo is.

Boudewijn Büch schrijft poëzie, romans en essays. Ook is hij bekend als criticus en een popularisator van literatuur en muziek, o.a. als presentator. Bekend zijn onder andere zijn reisverhalen. Hij werkt voor vele tijdschriften en kranten. Zijn boeken gaan vaak over dezelfde onderwerpen: De vroege dood van een zoontje, zijn liefde voor jongens en zijn liefde voor taal. Ook heeft hij een aantal keren geschreven over psychiatrische inrichtingen, waarschijnlijk omdat hij een problematische jeugd moet hebben gehad.
Hij heeft o.a. geschreven:

·	Nogal droevige liedjes voor de kleine Gijs (1976)

·	De blauwe salon (1981)

·	Dood kind (1982)

·	De kleine blonde dood (1985; verfilmd 1993)

·	Büch's boeket 1 (1985)

·	Büch's boeket 2 (1986)

·	April love (1986)

·	Links! Een rode burleske (1986)

·	Blauw: een reisverhaal (1987)

·	Brieven aan Mick Jagger (1988)

·	De Rekening (1989)

·	Het IJspaleis (1993)

·	De hel (1994)

Jouw lectuur :
Mijn moeder had het bij een winkel gekocht en toen ben ik het gewoon gaan lezen, omdat ik niks te doen had. Ik heb het 3 weken geleden uitgelezen.

Het verhaal :

Het Dolhuis van Boudewijn Buch gaat over een jongen, Winkler Brockhaus die samen met zijn broertjes, zijn moeder, zijn Duitse vader en een oude vriendin van zijn vader
(Mevrouw Sprong) in een huis woont. Dit was trouwens voor een niet zo’n lange tijd, want Winkler moest een groot gedeelte van zijn jeugd doorbrengen in een "gekkenhuis". Hij werd hier naar toe gebracht door Mevrouw Sprong die hem als enige verteld heeft waar hij werkelijk naartoe zou gaan. Zijn ouders vertelden hem dat hij op vakantie zou gaan en daarom geloofde hij Mevrouw Sprong ook niet toen ze hem vertelde waar hij werkelijk heen zou gaan. Hij had tenslotte zo’n goede band met zijn vader en die zou nooit tegen hem liegen.
In het "gekkenhuis", genaamd Huize Kindervrede, werd Winkler het leven heel zuur gemaakt. Op alle mogelijke manieren werd hij gestraft. Hij mag werkelijk niets doen.
Zelfs praten met de andere "patientjes" (zoals de zusters hen noemden) mocht niet....








Nog geen opmerkingen of toevoegingen op dit document geplaatst.
Wil jij een bericht plaatsen dan kan dat door op "post message" te klikken.